Tweety na temat @pzworgpl

Logowanie

0

O nas

b.png 

                                                                       

 

    logo_ssz.png                logo_pzw_z_r_.jpg                         herb_szczecina.gif                                                                     


Koło PZW Stocznia Szczecińska Nr 67 powstało przy Stoczni Szczecińskiej.      

 

Bywało ze do Koła PZW Nr 67 należało około 1500 członków PZW a do Przystani około 100 członków koła PZW Nr 67.

 

Do roku 2009 Przystań Koła mieściła się na jeziorze Dąbie Małe.

 

Po upadłości stoczni /31.05.2009 r./ z powodów finansowych Przystań Koła PZW Nr 67 przeniesiono na rzekę Parnica  /Bulwar Gański/ gdzi miescimy się do chwili obecnej /patrz zakładka "Pozycja na mapie"/.

 

Po upadku Stoczni Szczecińskiej odeszła spora rzesza członków z Koła PZW Nr 67 co jest zrozumiałe, gdyż w stoczni zatrudnieni byli także pracownicy zamiejscowi.

 

Także w związku z przeniesieniem Przystani Koła PZW Nr 67, cześć członków z Przystani zrezygnowało.

 

Zarząd Koła oraz wszyscy jego członkowie zdecydowaliśmy, że pozostajemy dalej pod Szyldem Stocznia Szczecińska, gdyż wsród obecnych członków Przystani znajdują się koledzy emeryci, renciści i byli pracownicy Stoczni Szczecińskiej oraz ze względu że Stocznia była i jest symbolem, który bedzie się kojarzył  z Miastem Szczecin.

 

 

Dlatego też zapraszamy wszystkich byłych członków naszego koła i wszystkich chętnych nowych członków do wstępowania w nasze szeregi.

 

 

Poniżej przedstawiamy w skrócie historię Stoczni Szczecińskiej

 

 

 

Stocznia Szczecińska ma dla mieszkańcó Szczecina szczególne znaczenie.

Stocznia odgrywała istotną rolę w regionie, mieście i dla szczecinian.
Mimo, że Stocznia kilkakrotnie przekształcała swoją nazwę nadal dla każdego była tą samą stocznią.
Przynosiła wysokie dochody zajmując się przede wszystkim budową statków.
Napędzała gospodarkę szczecińską, jak i polską. Miała wielu klientów - armatorów zza granicy, którzy chętnie kupowali od niej wybudowane statki. Stoczniowcy byli fachowcami w ich budowaniu.

 

Stocznia Szczecińska była znana na całym świecie i cieszyła się wielkim uznaniem.
Stocznia Szczecińska reprezentowała przemysł okrętowy i stanowiła największy zakład przemysłowy na Pomorzu Zachodnim. Była największą stocznią w Polsce oraz czołowym producentem statków w Europie. Budowano w niej różnego rodzaju statki, które szerzej przedstawione są w podrozdziale 1.3. Jej produkcja globalna w roku 1974 wyniosła 32% całej produkcji przemysłowej miasta, natomiast wskaźnik zatrudnienia oscylował wokół 35%. Przemysł okrętowy należał do najbardziej dynamicznie rozwijających się z powodu rozwoju gospodarki morskiej oraz stale rosnącego eksportu. Przemysł ten odgrywał istotną rolę w gospodarce narodowej kraju i miał duże perspektywy na przyszłość.
Stocznia była także symbolem Szczecina obok Wałów Chrobrego czy portu.
To właśnie przede wszystkim z nią kojarzony jest Szczecin. Rozwijała się wraz z rozwojem miasta i wiele dla miasta uczyniła. Dla rodowitych szczecinian ma ona szczególne, sentymentalne znaczenie. Ponadto cechowała ją stabilizacja,stanowiła miejsce pracy o dobrych warunkach socjalno-bytowych i wysokich zarobkach dla tysięcy pracowników.

 

Stocznia Szczecińska reprezentowała przemysł prestiżowy, natomiast zawód stoczniowca cieszył się uznaniem oraz szacunkiem.
Praca w Stoczni była żmudna, wykonywana pod gołym niebem, niezależnie od warunków atmosferycznych. W roku 1952 powstało święto pracowników Stoczni -Dzień Stoczniowca, które przypada na 27 czerwca. Posiadali poza tym swój dom kultury - Korab, przychodnię, przedszkola, domki wczasowe.
Stocznia Szczecińska wraz z upływem czasu kilkakrotnie przekształcała swoją nazwę. Zakład powstał w czerwcu 1948 roku i na początku należał do Zjednoczonych Stoczni Polskich. W roku 1950 już jako przedsiębiorstwo państwowe przyjęło nazwę Stocznia Szczecińska. W roku 1958 z okazji dziesięciolecia istnienia otrzymała imię Adolfa Warskiego mając go za patrona aż do roku 1991. W 1991 roku stocznia zbankrutowała i w efekcie stała się jednoosobową spółką skarbu państwa. Od 1993 do 1999 roku Stocznia funkcjonowała jako prywatyzowana spółka akcyjna. W roku 1999 zmieniła nazwę na Stocznia Szczecińska Porta Holding Spółka Akcyjna. W 2002 roku upadła. Tego samego roku na jej bazie utworzono Stocznię Szczecińską Nową, która przetrwała do roku 2009 i upadła.
Stocznia Szczecińska zlokalizowana była nad Odrą, obok Stoczni Remontowej Gryfia, przy ulicy Hutniczej 1 w Szczecinie. Niedaleko nich, również nad Odrą mieści się port szczeciński, do którego płynęły niektóre statki wyprodukowane w Stoczni, w celu ich wyposażenia, załadowania.
Powierzchnia terenu Stoczni Szczecińskiej wynosiła 700. 000 m2. Na tym obszarze mieściły się hale obróbki i prefabrykacji kadłubów, place montażowe, pochylnie, hale oraz nabrzeża wyposażeniowe, obiekty energetyczne i magazynowe.
Całkowita powierzchnia użytkowa w budynkach zbliżona była do 278.000 m kw.
Wielkość tej powierzchni obejmowała również warsztaty obróbki i prefabrykacji sekcji kadłubów 48.000 m2, posiadające uzbrojenie technologiczne i udźwigowienie,dzięki któremu możliwa była prefabrykacja sekcji o masie do 240 ton. Nabrzeża wyposażeniowe rozciągają się na długość 1. 120 m. Tereny Stoczni połączone sąbocznicą kolejową z siecią krajową PKP.Na początku dziewięćdziesiątych lat zarząd podjął się realizacji strategii, której celem było stworzenie struktury gospodarczej podobnej do innych funkcjonujących na świecie, gdzie przemysł okrętowy odgrywał dominującą rolę. Cechą charakterystyczną tych grup była możliwość kontroli blisko 50% kosztów materiałowych budowanych statków. Zdecydowano, iż to holding, w którym największe znaczenie wśród zgromadzonych przedsiębiorstw ma spółka zarządzająca będzie stanowić strukturę spełniającą wymienione założenia. Poza utrzymaniem wiodącej roli w światowym przemyśle okrętowym, zadaniem spółki była restrukturyzacja finansowa oraz organizacyjna spółek zgromadzonych w holdingu.
Fundamentalny cel stanowiło uzyskanie wzrostu efektywności grupy poprzez:
obniżenie kosztów funkcjonowania, wykorzystanie efektu synergii, lepsze zagospodarowanie majątku, uzyskanie równowagi pomiędzy eksportem a importem, co w konsekwencji zminimalizowałoby skutki aprecjacji złotego.

 

 

Przyjęto, iż Stocznia Szczecińska powstała 11 czerwca 1948 roku, jednakże w rzeczywistości jej historia zaczęła się 3 lata wcześniej.
W roku 1945 w wyniku drugiej wojny światowej i związanym z nią bombardowaniem wszystkie szczecińskie stocznie, w tym Stocznia Szczecińska im. Adolfa Warskiego zostały zrujnowane w około 80 procentach. To, co zostało ocalone wywieźli Rosjanie do Związku Radzieckiego. Stocznia Szczecińska obejmująca stocznię Vulkan i Oderwerke była zniszczona w tak poważnym stopniu,iż konieczne było natychmiastowe odbudowanie jej.
Początkowo Stocznia Szczecińska należała do przedsiębiorstwa państwowego o nazwie Zjednoczone Stocznie Polskie. W jego skład wchodziły stocznie: Gdańska, Północna, Gdyńska i Szczecińska.
Została także utworzona Delegatura Zjednoczenia Stoczni Polskich, na której czele stał mgr inż. Henryk Sosnowski. Wraz z nim do Szczecina przyjechali:inż. J. Morze, mgr inż. J. Nentwig, mgr inż. Z. Załachowski oraz technik W. Prusakowski. Eksperci z Trójmiasta przybyli do Szczecina w celu oceny poziomu zniszczenia stoczni i zbadania możliwości jej odbudowy. Inż. H. Sosnowski zobaczywszy w jakim stanie znajduje się stocznia Vulkan opisał ją jako „opustoszały i porośnięty zielskiem plac gruzów, na którym sterczą resztki dawnych urządzeń stoczniowych, poniszczone pochylnie i zdekompletowane żebra pordzewiałych dźwigów".
W początkowym okresie działalności pracownicy delegatury chronili tereny stoczni przed dalszą dewastacją. Delegatura składała się z 11 pracowników umysłowych oraz 33 fizycznych. Aż 13 osób z 33 fizycznych pełniło rolę strażników, ze względu na częste napady tudzież włamania.
W roku 1950 Stocznia przekształciła się w samodzielne przedsiębiorstwo państwowe pod nazwą Stocznia Szczecińska, w którego skład wchodziły stocznie Odra oraz Gryf. W stoczni Gryf remontowane były barki, holowniki, promy, motorówki czy rzeczne statki pasażerskie. Natomiast w stoczni Odra przygotowywano się do wodowania. Na jednej z pochylni stał zostawiony przez Niemców kadłub statku typu Hansa o długości 92 m i nośności około 3000 ton. Był uszkodzony przez bombę lotniczą i brakowało mu kilku blach. Uszkodzona była również pochylnia. Niemcy jego budowę rozpoczęli w roku 1943. Dzięki pomocy udzielonej przez stoczniowców z Gdańska i Gdyni dokończono budowę statku, po czym 24 kwietnia 1948 roku wypłynął z pochylni Stoczni Szczecińskiej.Na pochylniach Odry produkowane były statki niewielkich rozmiarów.W celu spełnienia coraz większych oczekiwań armatorów, w 1957 roku zaczęto odbudowywać zniszczony ośrodek kadłubowy Wulkan, z którego dwóch pochylni pierwszy statek zwodowano w 1959 roku.
W roku 1989 sytuacja finansowo-produkcyjna Stoczni stopniowo pogarszała się. W roku 1991 dodatkowo pojawiły się negatywne czynniki, jak: załamanie wymiany handlowej z ZSRR, co skutkowało koniecznością wstrzymania budowy 9 statków oraz nieodebraniem 3 wybudowanych, likwidacja gwarantowanych przez rząd dopłat wyrównawczych do eksportu statków dla armatorów angielskich i hinduskich, dynamiczny wzrost oprocentowania w bankach. Stocznia Szczecińska utraciła zdolność kredytową i nie była w stanie utrzymać płynności finansowej.
Dzięki układom z wierzycielami problem ten został pozytywnie rozwiązany.
W kwietniu 1991 roku Stocznią zarządzała nowa dyrekcja. Kilka miesięcy później Stocznia - bankrut została przekształcona w jednoosobową Spółkę Skarbu Państwa. Nowy zarząd na początku swojej działalności podjął restrukturyzację firmy dotyczącej: organizacji i zarządzania, restrukturyzacji finansowej, prywatyzacji przedsiębiorstwa, reorientacji kierunku eksportu rynku wschodniego na zachodni.
Prawidłowa reorganizacja systemów zarządzania zaowocowała faktem, iż w 1992 roku nastąpiło wyraźne skrócenie cykli budowy statków oraz zdecydowany wzrost sprzedaży. Inną zmianą jakościową w działalności Stoczni Szczecińskiej stanowiło oddanie do eksploatacji pochylni Odra Nowa w 1994 roku. W pochylni tej możliwe było budowanie statków o maksymalnej szerokości 40 metrów. W roku 1998 Stocznia spłaciła swoje długi i została sprywatyzowana. Do 2000 roku, gdy stocznia istniała już 52 lata zbudowane zostało 612 statków o łącznej nośności powyżej 6,9 mln ton. Po upadku Porty Holding w roku 2002 na jej bazie powstała Stocznia Szczecińska Nowa. Budowę statków kontynuowano w stoczniowej spółce-córce Allround Ship Service, która została zakupiona za 1 zł przez rządową Agencję Rozwoju Przemysłu od Stoczni Szczecińskiej Porta Holding, co miało miejsce kilkanaście dni przed upadłością Porty. W roku 2007 nastąpiło uruchomienie procedury sprzedaży udziałów SS Nowa. W roku 2008 Komisja Europejska odrzuciła programy restrukturyzacji polskich stoczni, uznawszy je za niewiarygodne, co w konsekwencji doprowadziło Stocznię do upadku dnia 31.05.2009 roku.

 

 

Stocznia Szczecińska, oprócz tego, że budowała statki uczestniczyła w pracach na rzecz miasta i regionu. Przykładowym świadczeniem Stoczni była pomoc w odbudowie i uruchomieniu cukrowni w Kluczewie pod Stargardem Szczecińskim w roku 1948.         W latach 1948-1963 Stocznia odbudowała budynki przy ulicach:
Tomaszowskiej, Frycza Modrzewskiego, Montwiłła. Od podstaw zostały zbudowane bloki przy ulicach: Jacka Malczewskiego, Jana Matejki czy Emilii Plater.
W budynkach tych zamieszkali stoczniowcy, lecz po pewnym czasie zostały one oddane zarządowi miasta. Ponadto, w latach pięćdziesiątych, pracownicy Stoczni odbudowali most na Parnicy, zbudowali Trasę Zamkową, w późniejszym czasie wznieśli kładkę dla pieszych nad ulicą Kardynała S. Wyszyńskiego, przekazali szczecińskiej służbie zdrowia karetki marki Mercedes, wykonali drogę na Wyspę Pucką. Opracowali także dokumentację konstrukcyjną i technologiczną pomnika Czynu Polaków oraz wykonali jego montaż. Udzielała także pomocy miastu w naprawie oświetlenia ulic oraz brała udział w budowie Teatru Letniego.